Doping

U wielu zawodników istnieje przekonanie, że w celu poprawy sprawności konieczne jest stosowanie środków wspomagających. Wielu zawodników niepotrzebnie wiąże stosowanie środków ergogenicznych z nadzieją na przekroczenie granic zdolności wysiłkowej, jako metody, która może wręcz zastąpić wiele elementów zajęć treningowych. W tym tkwi prawdopodobnie główna przyczyna popularności stosowania różnych środków w celu sprawności fizycznej.
 
Stosowanie środków, które w sztuczny sposób mogą poprawiać zdolności wysiłkowe i zwiększać sprawność wysiłkową zawodników, stanowi poważny problem we współczesnym świecie. Wydaje się, że starogrecka maksyma 'czyń jak najlepiej potrafisz, tym, co posiadasz' została zapomniana. 
W dzisiejszych czasach jest to poważny problem, który nie może być traktowany w kategorii występku jednostki, dziś w sposób niekontrolowany, wspomaganie stosują całe grupy społeczne. Wiele osób, które pragną być silne i reprezentować umięśnioną sylwetkę, stosuje steroidy anaboliczno-androgenne. Duża liczba osób dla poprawy nastroju zażywa środki narkotyczne. Inni wspomagają się kofeiną po to, aby sprostać tempu współczesnego świata, jeszcze inni w nadziei zahamowania procesu starzenia się stosują różne sposoby rewitalizacji sięgając po hormon wzrostu i inne preparaty hormonalne . Opisane powyżej postępowanie obecne jest nie tylko w sporcie.

Doping lub wspomaganie nie jest tylko problemem dzisiejszych czasów.

Pojęcie dopingu w XX wieku znalazło się w powszechnym użyciu w odniesieniu do sportowców zażywających środki zwiększające sprawność fizyczną i psychiczną. Pochodzenie słowa doping nie jest ostatecznie wyjaśnione słowo to pochodzi najprawdopodobniej z dialektu szczepu Kaffir w południowo - wschodniej Afryce, który pod pojęciem dop określał narkotyczny płyn, stosowany jako środek odurzający w czasie uroczystości religijnych. W dialekcie flamandzkim doop oznacza każdą lepką substancję używaną jako smar lub środek pobudzający, holenderscy koloniści zamieszkujący osadę Nowy Amsterdam pili wywar różnych korzeni i ziół, do którego dla zwiększania mocy, dosypywano strzelniczego prochu, napój nazywał się doop, a jego picie nazywano dopingiem . Po raz pierwszy słowo dope zostało opublikowane w 1889 roku w słowniku angielskim, pod pojęciem tym rozumiano mieszaninę opium, podawaną koniom podczas wyścigów. W roku 1933 słowo to ukazało się po raz pierwszy w leksykonach sportowych. 
Proceder stosowania środków mających na celu zwiększanie sił, pobudzenie organizmu do większego wysiłku i zwalczanie występowania uczucia zmęczenia rozumiany dziś jako sztuczne wspomaganie, sięga swymi korzeniami do czasów odległych, albowiem już na chińskiej rycinie z około 3000 lat przed naszą erą widnieje postać cesarza żującego gałązkę rośliny z rodzaju Ephadra, która zawiera efedrynę i ma działanie pobudzające. Jak wynika z opisów diet stosowanych przez zawodników przed Starożytnymi Igrzyskami wynika, iż zalecane atletom pożywienie zawierało środki pobudzające.
Substancji dopingujących w sensie współczesnego dopingu można doszukiwać się w mitologii nordyckiej, z której wynika, że stosowanie bufoteiny uzyskiwanej z muchomora czerwonego miało powodować dwustukrotne zwiększenie siły bojowej. Zaś ludowa medycyna Inków znała specjalne działanie liści koka na organizm ludzki, które to miały wpływ na usunięcie zmęczenia, głodu i pragnienia. 
Mieszkańcy Ekwadoru używali odmiany goryczki, której nazwa w ich języku oznacza „ziele, które pozwala biegać”. Mieszkańcy Afryki od dawna jak już wcześniej wspomniano mają zwyczaj żucia liści, Khat, których czynnym składnikiem jest katyna. 
Era nowożytnego dopingu zaczęła się pod koniec XIX wieku, kiedy to kofeinę, eter, alkohol, strychninę i inne leki przeciwbólowe, zaliczane do rodziny opiatów, zaczęto wykorzystywać w sportach wymagających długotrwałego wysiłku. 

Pierwsze badania antydopingowe przeprowadzono na początku XX wieku u koni wyścigowych na torach w Warszawie, Budapeszcie i Wiedniu. Ich pionierem był polski farmaceuta  A. Bukowski  . 
W latach 1950-1956 środki farmaceutyczne zaczęto stosować w sporcie na szeroką skalę to też lata, w których zaczęto walkę z dopingiem. Istotnym zdarzeniem z punktu widzenia historii dopingu i badań antydopingowych był przypadek śmierci kolarza duńskiego K. Jansena podczas drużynowego wyścigu kolarskiego na igrzyskach olimpijskich w 1960 roku, przyczyna zgonu było użycie przed zawodami ronikolu i amfetaminy. Był to sygnał do rozpoczęcia działań przeciwko dopingowi w sporcie. W niektórych państwach na przykład w Austrii już w roku 1962 ukazały się przepisy zabraniające stosowania preparatów dopingowych. 
Obradujący w 1963 roku w Strasburgu Komitet Rzeczoznawców Komisji Antydopingowej, po raz pierwszy ustalił definicję dopingu, podział oraz listę związków zabronionych. W roku 1966 MKOL powołał Komisje Medyczną do zorganizowania walki z dopingiem. 
Wprowadzenie najnowszej techniki analitycznej do wykrywania w moczu śladowych stężeń środków zakazanych pozwoliło na przeprowadzenie po raz pierwszy kontroli dopingu podczas igrzysk olimpijskich 1968. Od tamtego momentu kontrola antydopingowa nieprzerwanie towarzyszy rywalizacji sportowej. Wyrazem zwalczania dopingu w sporcie było uchwalenie Międzynarodowej Karty Olimpijskiej Walki z Dopingiem w sporcie na I Stałej Światowej Konferencji Antydopingowej w Sporcie w Ottawie w 1988 roku, w tym samym roku na sesji MKOL w Seulu podpisanej również przez Polskę. 
W roku 1990 Polska ratyfikowała Konwencję Antydopingową Rady Europy, stanowiącą kompleksową międzynarodową umowę, której celem jest zwalczanie niedozwolonych środków i metod stosowanych przez sportowców, aby przeciwdziałać łamaniu zasad etycznych, chronić zdrowie zawodników oraz zapewnić wszystkim równe szanse w myśl zasady fair play.

Kryteria określania niedozwolonego dopingu są wciąż modyfikowane. Komisja Medyczna MKOL aktualizuje, co pewien czas listę środków i metod dopingujących. 

 

Nasza Klasa Wykop

 

Dobierz idealne ćwiczenia dla siebie!


Założ konto!